200 ΧΡΟΝΙΑ ΛΕΥΤΕΡΟΙ.

200 ΧΡΟΝΙΑ ΛΕΥΤΕΡΟΙ.

ΕΊΝΑΙ ΠΑΣΙΦΑΝΈΣ ΠΟΙΑ ΧΏΡΑ ΕΊΝΑΙ Ο ΕΠΌΜΕΝΟΣ ΣΤΌΧΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

του ΑΝΤΩΝΗ Π. ΑΡΓΥΡΟΥ.

Είναι 2ΟΟ χρόνια από το μεγάλο γεγονός της Εθνικής Επανάστασης του 1821. Σήμερα δεν υπάρχει σκέψη ελληνική που μην βλέπει το γεγονός αυτό σαν κάτι το απίστευτο, σαν κάτι που δεν το έκαμαν κοινοί άνθρωποι του σήμερα ,αλλά άνθρωποι που πήραν τ’ άρματα να πολεμήσουν και όπως ο μέγας αγωνιστής Ι. Μακρυγιάννης καταθέτει: «...η τυραγνία των Τούρκων - την δοκιμάσαμε τόσα χρόνια - δεν υποφέρονταν πλέον. και δι' αυτήνη την τυραγνία, οπού δεν ορίζαμεν ούτε βιόν ούτε τιμή ούτε ζωή (ξέραμεν κι' ότ' ήμασταν ολίγοι και χωρίς τα' αναγκαία του πολέμου) αποφασίσαμεν να σηκώσομεν άρματα εναντίον της τυραγνίας. είτε θάνατος είτε λευτεριά». Το 1821 είναι η μοναδική εθνική ώρα που ξέφυγε απ’ τα μέτρα και έφερε με ποταμούς αιμάτων και θυσιών την πολυπόθητη λευτεριά. Η λευτεριά δεν μας χαρίσθηκε, κερδήθηκε με το γιαταγάνι του Έλληνα .

Τα χρόνια πέρασαν και αίμα χύθηκε αρκετό για ποτίσει το δέντρο της ελευθερίας μας και οι θυσίες πολλές και ο πόλεμος μας άφησε για αρκετά χρόνια ήσυχους, όμως τώρα τα τύμπανα του πολέμου ηχούν και πάλι απειλητικά στην περιοχή μας .

Είναι κακό και μπορεί ν’ αποβεί ολέθριο ,ο λαός να μην ξέρει την αλήθεια. ο σολωμός δίνει το στίγμα της εγρήγορσης στην σημερινή κατάσταση « πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου.». Η σημερινή δυσάρεστη πραγματικότητα είναι ότι ο Ελληνισμός 197 χρόνια από την επανάσταση του 1821 διατρέχει σοβαρότατους κινδύνους και άμεση και προφανέστατη απειλή για την εθνική του υπόσταση και τη ακεραιότητα του ελεύθερου Ελλαδικού και Κυπριακού χώρου.

Ολα τα ζητήματα της εξωτερικής μας πολιτικής βρίσκονται σε έξαρση ,ενώ φθάσαμε και στο σημείο της άμεσης απειλής πολέμου από τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να εξαπολύει απειλές κατά πάντων. «την μεγάλη (ισχυρή) Τουρκία οπωσδήποτε θα την οικοδομήσουμε. αν χρειαστεί θα δώσουμε τις ζωές μας. αν χρειαστεί θα πάρουμε ζωές!». το ζήτημα των δύο Ελλήνων αξιωματικών που κρατούνται ακόμα στην Αδριανούπολη χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες και οι κλιμακούμενες προκλήσεις της άγκυρας στην Κυπριακή ΑΟΖ δημιουργούν όπως είναι φυσικό ένα κλίμα ανησυχίας και αβεβαιότητας ,εν όψει και της τουριστικής περιόδου. είναι αναμφισβήτητος ο γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδος, αλλά αυτό δεν αρκεί κατά την γνώμη μου. ας μην ξεχνάμε ότι η Τουρκία έχει αποδείξει ότι γράφει στα «παλαιότερα των υποδημάτων της» τις διεθνείς συνθήκες ,την διεθνή νομιμότητα και την διεθνή θέση της χώρας μας. απόδειξη η ιταμή στάση της στο Κυπριακό, η κατάλυση της διεθνούς νομιμότητας με την εισβολή στη Συρία, και είναι αναμφισβήτητο ότι πλέον ότι η Τουρκία συμπεριφέρεται εκτός της διεθνούς νομιμότητας, συμπεριφορά που επιβεβαιώνει με τον εμβολισμό του σκάφους του Λιμενικού μας πρόσφατα. Φοβούμαι ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για τα ανύπαρκτά δικαιώματα της επιδιώκει συστηματικά και με πλήρη σχεδιασμό στον αφανισμό και εξολόθρευση της ελληνικής υποστάσεως. στην Κύπρο δεν επιζητεί την λύση του προβλήματος, θέλει την πλήρη κατάκτηση του νησιού. οι Τούρκοι της Κύπρου και η Τουρκία δεν έχουν πρόβλημα: η τραγωδία είναι μόνο Ελληνική. Η Τουρκία επιζητεί να επιστρέψει στο 1571 που κατέλαβε για πρώτη φορά την Κύπρο, άλλωστε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χρησιμοποιεί ένα απόφθεγμα του πασά Μεχμέτ το 1573 για την Κύπρο: «υπάρχει μια έκφραση που είπε ο Μεχμέτ πασάς προς τον πρέσβη της Βενετίας: εμείς, με την κατάκτηση της Κύπρου, σας κόψαμε το χέρι, ενώ εσείς, στον πόλεμο του 1571, μας ξυρίσατε απλά τα γένια». το απόφθεγμα είναι η απάντηση της Τουρκίας στη στάση της Ευρωπαϊκής ένωσης και των ΗΠΑ στην επιθετικότητα της Τουρκίας. Η επέμβαση της Τουρκίας στο Αφρίν της Συρίας είναι μια σειρά επιθετικότητας που ξεκίνησε το 1974 στη Κύπρο και συνεχίζεται καθημερινά με την απειλή και τη χρήση βίας στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ. Ολα αυτά είναι προφανή σημάδια επιθετικότητας και επερχόμενων δεινών.

Είναι πασιφανές ποια χώρα είναι ο επόμενος στόχος της Τουρκίας.

«και τώρα τι κάνουμε ;»

Αυτή είναι η αγωνία του Έλληνα που βλέπει κι άλλα μαύρα σύννεφά να κρύβουν το γαλανό ουρανό του .

Σ’ αυτή την φοβερή κρίση που περνάμε, ένα πράγμα πρέπει να κάμουμε άμεσα ,το χρέος μας απέναντι στη ιστορία και στην μνήμη του 1821,να διαφυλάξουμε την εθνική ενότητα ως κόρη οφθαλμού και να μην ενδώσουμε στους όποιους κήρυκες του διχασμού, οι ανδρείοι γράφουν την ιστορία,πρέπει να δούμε τα πράγματα και να αποδείξουμε την αποφασιστικότητα μας. Το γεγονός ότι η Τουρκία εξοπλίζεται με προηγμένης τεχνολογίας ρωσικούς πυραύλους s-400, δεν ανατρέπει απλώς την ισορροπία δυνάμεων στο οπλοστάσιο Ελλάδας -Τουρκίας. είναι δεδομένο ότι η Τουρκία επιδιώκει την πρόσκτηση εδαφών ένθεν και ένθεν του Αιγαίου, ανατρέπει την παγκόσμια πολιτική ασφάλειας και απειλεί τη συνοχή του ΝΑΤΟ, οι μεγάλοι διεθνείς παίχτες αντιμετωπίζουν άμεσο πρόβλημα γιατί η ανατροπή της γεωστρατηγικής ισορροπίας στην περιοχή θα δημιουργήσει τεράστια ζητήματα στην Ευρώπη. Ο μεγάλος πονοκέφαλος του Ερτογάν μπορεί να είναι οι Κούρδοι, αλλά αυτό το ζήτημα πλέον μπορεί να οδηγήσει σε τεράστιες ανατροπές στην   Α Μεσόγειο. με την δημιουργηθείσα στενή συμμαχική σχέση Τουρκίας -Ρωσίας, η μοναδική στρατηγική επιλογή της Ελλάδας βρίσκεται στα γνωστά μέχρι σήμερα καταφύγια της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και στην ενδυνάμωση της αμυντικής μας ασπίδας στον υπέρτατο βαθμό μέσω των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Η άμυνα μας είναι η διεθνής ενημέρωση παράλληλα με την επαύξηση της μαχητικής ικανότητας μας. Η Ευρώπη είναι πολύ αδύναμη και σε γεωπολιτική και στρατηγική σύγχυση για να παίξει οποιονδήποτε επαρκή αποτρεπτικό ρόλο.

Διερωτώμαι αν θάπρεπε να ξεκινήσουμε μια διεθνή εκστρατεία ενημέρωσης με την ακαδημαϊκή κοινότητα στην πρώτη γραμμή ,όπως με την «Επιτροπή για τα Εθνικά Θέματα» που το 1974 συνέστησε η τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ίσως το αρχαιότερο Ελληνικό πανεπιστήμιο της Αθήνας να φρόντιζε για μια σύνοδο των πρυτάνεων των μεγάλων διεθνών πανεπιστημίων στο Καστελόριζο.

Μήπως η Βουλή των Ελλήνων να καλούσε τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ρόδο για μια ενημέρωση για την απειλή;   Αλήθεια θα πετύχουμε έστω τώρα να ξεφύγουμε, από την εθελότυφλη αντίληψη για το τι επιδιώκει η Τουρκία και ποια καταστροφή φέρνει ο δικός μας διχασμός;

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 Στο 1821 ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

(ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ )

«Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες», λέει ὁ Σεφέρης

Έχουν  περάσει 199 χρόνια από τον μεγάλο ξεσηκωμό του Έθνους και  δεν υπάρχει ψυχή Ελληνική ,δεν υπάρχει σκέψη Ελληνική που να μην βλέπει το μεγάλο γεγονός ,σαν κάτι το απίστευτο που συνετελέσθη από ανθρώπους στην πλειοψηφία τους απαίδευτους μεν, αλλά με μεγάλο ανάστημα ,δύναμη ,αντοχή και πνοή, που είπαν όχι στην σκλαβιά τους. Έτσι ήρθε η Ανάσταση του Έθνους. Οι αγωνιστές είναι τέκνα πρώτα  της ελευθερίας και μετά  των Ελλήνων.

Η Επανάσταση ήταν η μεγάλη εθνική ώρα, που ξέφυγε από τα συνήθη μέτρα και άλλαξε την γεωπολιτική πραγματικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και έφτιαξε μια καινούργια Ελλάδα

Όμως ποτέ άλλοτε το Ελληνικό Έθνος δεν  γιόρτασε την εθνική του γιορτή  με τόσο πόνο αλλά  και εγκαρτέρηση για τα δεινά της τελευταίας επταετίας που συνεχίζονται. Όμως το μέγα προνόμιο του Ελληνισμού είναι το πνεύμα, δυστυχώς στην σημερινή κρίση  η πνευματική παρουσία είναι ελάχιστη .  Αξίζει να θυμηθούμε το πνεύμα του 21  ,όπως ο μέγιστος αγωνιστής Μακρυγιάννης το καταγράφει: «..Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε τρώνε από ᾿μάς και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν κι᾿ όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν….Μια χούφτα απογόνοι εκεινών των παλαιών Ελλήνων χωρίς ντουφέκια και πολεμοφόδια και τ᾿ άλλα τ᾿ αναγκαία του πολέμου ξεσκεπάσαμεν την μάσκαρα του Γκραν Σινιόρε, του Σουλτάνου, οπού ᾿χε εις το πρόσωπόν του κ᾿ έσκιαζε εσέναν τον μεγάλον Ευρωπαίον. Και του πλέρωνες χαράτζι εσύ ο δυνατός, εσύ ο πλούσιος, εσύ ο φωτισμένος, και τον έλεγες Γκραν Σινιόρε, φοβώσουνε να τον ειπής Σουλτάνο. Όταν ο φτωχός ο Έλληνας τον καταπολέμησε ξυπόλυτος και γυμνός ..».

Αυτό είναι το μαγικό νόημα του 1821. Το ίδιο νόημα την ίδια ορμή έδωσαν οι Έλληνες σ’ όλους του αγώνες τους για την λευτεριά το 1912-1922,το 1940,στην Αντίσταση. Οι ξυπόλητοι ανέβηκαν στην Πίνδο και έσπασαν τα μούτρα στο φασισμό του Μουσολίνι, ανέβηκαν στα κακοτράχαλα βουνά  για κτυπήσουν τον ναζισμό  και με το αγώνα τους έχυσαν πολύ αίμα και έδωσαν ένα ακόμα μήνυμα ,ένα ακόμα τραγούδι στην ελευθερία. «Όσο το Έθνος να βρίσκεται σε κοινωνία οργανική με το Εικοσιένα, ενωτίζεται το πολύμορφο δίδαγμά του κι εμπνέεται από αυτό, τόσο πιο στερεή και αυθεντική θα γίνεται η καθημερινή του ζωή. Και όσο ο Έλληνας διδάσκεται από αυτό, τόσο πιο προσωπικός θα γίνεται ο βίος του, και τόσο πιο ατράνταχτος θα στέκεται μέσα στην ανεμοζάλη των καιρών.»[1]

Για να λάμψει αυτό το μέγα δίδαγμα και να ψυχώνει το Έθνος μας ο ιερός παλμός του Εικοσιένα

Βέβαια το 21 βγαίνει έξω από κάθε σύγκριση από κει ξεκίνησε το μεγάλο Ελληνικό παραμύθι για την λευτεριά που συνεχίζεται  με όλες του τις δυσκολίες μέχρι σήμερα. Ο Ελληνισμός μπολιάστηκε τόσο δυνατά από το 21 που έχει την δύναμη και στα δύσκολα να επιβιώνει και να ανανεώνεται αλλά και τελικά να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή  σε μια εποχή συνεχούς ανασχηματισμού. Η ζωή των Ελλήνων ήταν σε μεγάλες περιόδους δύσκολη  και υλικά και πνευματικά, σήμερα βιώνουμε την μεγίστη δυσκολία  και σκληρά παλεύουμε ελπίζοντας για αύριο. Η οικονομική κρίση και  άλλους λαούς τους έπληξε πολύ κι άλλους μέτρια, τον δικό μας λαό τον συνέθλιψε. Πάντως παρατηρείται  πια ένα μεγάλο πισωγύρισμα στα κοινωνικά δικαιώματα  σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και στην Ελλάδα μας. Οι άνθρωποι σηκώνουν, άλλοι μεγάλους κι άλλοι μικρότερους, σταυρούς και πορεύονται το δικό τους δρόμο προς τον προσωπικό τους Γολγοθά.

Η Ελλάδα δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η παλιά δόξα, είναι η μαχητική διαδικασία της αιώνιας διαπάλης του Γολγοθά και της Ανάστασης. Της μάχης της λευτεριάς με την βία ,της κτηνωδίας της φτώχιας, με την υποδούλωση . Οι κίνδυνοι πού απειλούν σήμερα τήν Ελευθερία μας είναι πολύ μεγαλύτεροι από άλλοτε.  

Όμως πάντα νικητής με το πνεύμα του 21 ,είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ .

Αυτό είναι το πνεύμα της σύγχρονης Ελλάδας «  θαρσεῖτε, ἐγὼ τὸν κόσµον νενίκηκα, καὶ τοὺς δεσµίους ἐρρυσάµην» Ας οπλιστούμε με θάρρος αυτή τη δύσκολη εποχή, που μας βαραίνει ακόμη περισσότερο ο προσωπικός σταυρός μας. Γιατί ακολουθεί η Ανάσταση

. «Προσδοκώ μαζί σας, ότι οι σημερινές γενιές θα αναδειχθούμε ως ο νέος ισχυρός κρίκος στην συγκλονιστική αλυσίδα του Ελληνισμού που ξαπλώνεται πάνω σε τούτη τη γη αιώνες τώρα και την κάνει πιο όμορφη».                                                                                                            

(Αντώνης Τρίτσης)

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

---

[1] ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Ν. ΙΩΑΝΝΗΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΩΝ ΣΠΕΤΣΩΝ

Σημαία Σπετσών. Υψώθηκε  στις 26 Μαρτίου 1821. 

Η άγκυρα συμβολίζει την επλίδα, ο σταυρός την πίστη και το δόρυ την πυγμή να 'πατούν' την ημισέληνο.

Στην άγκυρα ήταν τυλιγμένο ένα φίδι ως σύμβολο της δύναμης του ελληνικού έθνους, του οποίου τη γλώσσα τσιμπούσε μια κουκουβάγια, που δήλωνε τη φρόνηση με την οποία έπρεπε να διεξαχθεί ο Αγώνας. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη  η κουκουβάγια, η οποία συμβολίζει τους Έλληνες, τρώει τη γλώσσα του φιδιού, το οποίο με τη σειρά του συμβολίζει τους Τούρκους

Τα ελληνικά πλοία πριν από την Επανάσταση του 1821 έπλεαν κυρίως με την οθωμανική παντιέρα, που ήταν διαφορετική από εκείνες των τουρκικών εμπορικών σκαφών οι οποίες έφεραν τρεις οριζόντιες ταινίες (κόκκινη, πράσινη, κόκκινη). Η παντιέρα αυτή αποτελείτο από τρεις οριζόντιες ταινίες, μια κόκκινη πλαισιωμένη από δύο γαλάζιες. Συχνά στο μέσο υπήρχε απεικόνιση προστάτη Αγίου.
Ωστόσο, σε υδατογραφίες του Γάλλου θαλασσογράφου Ρου (τέλη 18ου αιώνα) η σημαία φαίνεται να έχει πάνω και κάτω κόκκινο χρώμα και στο κέντρο λευκό.

Εκτός από την οθωμανική, τα ελληνικά πλοία είχαν κατά καιρούς χρησιμοποιήσει και ξένες σημαίες.

Άξια μνείας είναι η συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774), η οποία επέτρεψε στους Έλληνες ναυτικούς να ταξιδεύουν υπό ρωσική σημαία, με συνέπεια την εμπορική τους κυριαρχία στη Μεσόγειο.

Οι «ρούσικες πανδιέρες» που κυμάτιζαν στα ελληνικά πλοία παρουσιάζονται με χρωματική ποικιλία.

Οι περισσότερες είχαν τρεις οριζόντιες ταινίες, λευκή, γαλάζια και κόκκινη.