ΤΟ 1821 ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (3)

 Ποιος ήταν ο πραγματικός ρόλος της εκκλησίας στην επανάσταση;
ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

Ο ρόλος για την Εκκλησία και τη Χριστιανική θρησκεία στην Επανάσταση του 1821 ήταν καθοριστικής σημασίας. Στον επαναστατικό αγώνα πήρανε μέρος πάρα πολλοί κληρικοί, οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν κυρίως στη Φιλική Εταιρία. Το ελληνικό έθνος ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη κατά την επανάσταση. Μια από τις φράσεις που εξέφραζαν τον ελληνικό Αγώνα ήταν το «Μάχου Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος».

 Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του αναφέρει πως «όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την Επανάσταση, έπεσε σαν… βροχή σε όλους μας, η επιθυμία της λευτεριάς. Όλοι, συμφωνήσαμε στον κοινό σκοπό: Κληρικοί, προεστοί, καπεταναίοι, πεπαιδευμένοι, έμποροι, μικροί και μεγάλοι». Επισημαίνουμε  αυτούς που βάζει μπροστά απ’ όλους ο αρχιστράτηγος είναι τους ιερείς και προφανώς δεν το κάνει τυχαία, καθώς η Εκκλησία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο. Κατ’αρχήν  ας μην ξεχνάμε τον σημαντικό εθνικό ρόλο του  (μετέπειτα άγιου)  Κοσμά του Αιτωλού (1714 – 1779) Παρακινούσε με θέρμη τους Ορθοδόξους Χριστιανούς να ιδρύσουν σχολεία που θα διδάσκουν την ορθοδοξία Εκτός από τη σημασία της Ελληνικής γλώσσας ο Κοσμάς ο Αιτωλός αναφέρεται συχνά και στο «ποθούμενο», που ήταν η απελευθέρωση του γένους. Οι Ευγένιος Βούλγαρης, Νικηφόρος Θεοτόκης, Μεθόδιος Ανθρακίτης, Ιώσηπος Μοισιόδαξ, Βενιαμίν Λέσβιος, Δανιήλ Φιλιππίδης, Γρηγόριος Κωνσταντάς, Θεόκλητος Φαρμακίδης, Άνθιμος Γαζής, Νεόφυτος Βάμβας, συμπληρώνουν την χορεία των επιφανών εκπροσώπων του Ελληνικού διαφωτισμού
 

Την 1η Μαρτίου 1821, που φθάνουν στην Κωνσταντινούπολη τα νέα για τον ξεσηκωμό του Υψηλάντη και των λιγοστών ανδρών του στις Παραδουνάβιες περιοχές, ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας Γρηγόριος Ε’ συγκαλεί την Ιερά Σύνοδο, προκειμένου να πείσει τον σουλτάνο ότι το Πατριαρχείο παραμένει πιστό στην υποταγή του. Καταδικάζει τις ενέργειες του «αλαζόνα και δοξομανή» Υψηλάντη και χαρακτηρίζει την Επανάσταση «έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον». Ο αφορισμός δεν έπεισε τον Σουλτάνο για το ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας 
 

Στις 10 Απριλίου 1821 απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ μπροστά στην πόρτα του Πατριαρχείου και ο νεκρός του υπέστη τις ασχημότερες πράξεις. Το σκήνωμά του διαπομπεύτηκε στους δρόμους της Πόλης και μετά από τρεις ημέρες ρίφθηκε στη θάλασσα. Οι πρόκριτοι και πολλοί άλλοι ιεράρχες θανατώθηκαν αλληλοδιαδόχως: την ίδια ημέρα έλαβε χώρα ο απαγχονισμός των αρχιερέων Αθανασίου Νικομηδείας, Ευγενίου Αγχιάλου και Διονυσίου Εφέσου. Στις 3 Ιουνίου 1821, έλαβαν χώρα στην Κωνσταντινούπολη οι απαγχονισμοί των υπόλοιπων φυλακισμένων μητροπολιτών σε διαφορετικό σημεία της Κωνσταντινούπολης: του μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Δωροθέου στο Μέγα Ρεύμα, του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στο Νεοχώρι, του μητροπολίτη Τυρνόβου Ιωαννικίου στο Αρναούτκιοϊ, και τέλος του μητροπολίτη Δέρκων Γρηγορίου στα Θεραπειά. Υπάρχουν πολλά ονόματα αρχιερέων που συμμετείχαν δυναμικά στην Επανάσταση, όπως ο Γερμανός, ανιψιός του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου Ε' και Επίσκοπος Παλαιών Πατρών, Ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ’ ήταν κληρικός και ενεργό μέλος στη Φιλική Εταιρία. Αποτέλεσε εις εκ των ηγετών της Ελληνικής Επανάστασης. ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Διονύσιος, ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, ο πρώτος επίσκοπος που σκοτώθηκε σε μάχη κατά την Επανάσταση του 1821 κ.ά. Πολλοί πέθαναν στις φυλακές, όπως ο Ναυπλίας και Άργους Γρηγόριος Καλαμαράς, ή απαγχονίστηκαν, όπως ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος. Στην Κρήτη, στο άκουσμα της Επανάστασης, σφαγιάστηκε ο Μητροπολίτης Κρήτης Γεράσιμος Παρδάλης και οι περισσότεροι αρχιερείς. Στο τέλος, έμεινε μόνο ο Αρκαδίας Νεόφυτος, που πέθανε, λίγο μετά, από πανώλη, και έτσι η Εκκλησία Κρήτης έμεινε ακέφαλη. Όσον αφορά στον κατώτερο κλήρο, οι απλοί ιερείς συμμετείχαν ενεργά στον Αγώνα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Επίσης, η εκκλησία αποτέλεσε κινητήριο δύναμη του αντιστασιακού αγώνα, καθώς οι κληρικοί ήταν επικεφαλής των εξεγέρσεων. Συνέστησαν ένοπλα σώματα και θυσιάστηκαν προσωπικά και περιουσιακά για την επανάσταση. Παρά την σημαντική τους δράση, πολλοί από τους κληρικούς έχασαν την ζωή τους στο πεδίο της μάχης και άλλοι βασανίστηκαν από τους Τούρκους. Ο Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), πρωτοπαλίκαρο της επανάστασης του 1821, ήταν ίσως το πιο τρανταχτό παράδειγμα μαχόμενου κληρικού του Αγώνα. Αποτέλεσε αρχιμανδρίτης και εκτέλεσε ηγετικά καθήκοντα στις δράσεις και την εξάπλωση της Φιλικής Εταιρείας. Συνέπραξε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στη Συνέλευση της Βοστίτσας, και όρισε την έναρξη της επανάστασης στον Μοριά, στις 25 Μαρτίου 1821. Το 1825 όμως, έπεσε ηρωικά μαχόμενος στη μάχη στο Μανιάκι, κατά των δυνάμεων του Αιγύπτιου στρατηγού Ιμπραήμ. Ο Ιμπραήμ επαίνεσε το θάρρος του. Ο μητροπολίτης Σάμου Κύριλλος Β’ αποτέλεσε μαθητής του Κοσμά του Αιτωλού. Δεν δίστασε ακόμα ο ίδιος να αναλάβει τα ηνία του επαναστατικού αγώνα, φορώντας φουστανέλα και βαστώντας στα χέρια τα όπλα. Στάθηκε απέναντι στον εχθρό και τον πολέμησε με τιμιότητα και γενναιότητα .Ας μην λησμονούμε τον ηρωικό θάνατο του Αθανάσιου Διάκου. Αθροιστικά ένα σύνολο 73 επωνύμων αρχιερέων μαρτυρούνται να έλαβαν ενεργό μέρος στις διάφορες φάσεις του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων από όλα τα διαμερίσματα της Ελλάδος.

Η συμμετοχή του Κλήρου στην Επανάσταση υπήρξε τόσο χαρακτηριστική που φαίνεται ακατανόητη στον σύγχρονο Κεφαλλονίτη κοσμοκαλόγερο Κοσμά Φλαμιάτο (1786-1852), επειδή ακριβώς κάποιοι «Επίσκοποι και άλλοι εκ του Κλήρου της Ανατολής εφάνησαν οπλοφορούντες εις το στάδιον του κατά των Οθωμανών πολέμου, φαινόμενον όλως μοναδικόν, αλλόκοτον και αποτρόπαιον εις την Ορθόδοξον 

Εκκλησίαν».
Η Εκκλησία είναι ξεκάθαρο πως βρίσκεται παρούσα σε όλη την διάρκεια του Αγώνα για την Ελευθερία και όσο και αν εμποδίζει κάποιους να αναπτύξουν το αφήγημα τους, η κοινή λογική δεν μπορεί ούτε να διαγραφεί, ούτε και να υποτιμηθεί. Η Εκκλησία ήταν εκεί και αποτέλεσε το λίκνο, την τροφό και φρουρό της συνείδησης του Έθνους μας.
ΥΓ: Δαμασκηνός Ηγούμενος προς Ιμπραήμ-Πασά

 
Υψηλότατε αρχηγέ των οθωμανικών αρμάτων χαίρε,
 
«Ελάβομεν το γράμμα σου και είδαμεν τα όσα γρά­φεις, ηξεύρομεν πώς είσαι εις τον κάμπον των Καλαβρύτων πολλάς ημέρας και ότι έχεις όλα τα μέσα του πολέμου, ημείς δια να προσκυνήσωμεν είναι αδύνατον, διότι ήμεθα ορκωμένοι εις την πίστιν μας ή να ελευθερωθώμεν, ή να αποθάνωμεν πολεμούντες, και κατά το αϊνί μας (πίστη μας) δέν γίνεται να χαλάση ο Ιερός όρκος της πατρίδος μας. Σε συμβουλεύομεν όμως να υπάγης να πολεμήσης άλλα μέρη, διότι αν έλθης εδώ να μας πολεμήσης και μας νικήσης δέν είναι μεγάλον κακόν, διότι θα νικήσης παπάδες, αν όμως νικηθής, το όποιον ελπίζομεν άφευκτα με την δύνσμιν του Θεού, διότι έχομεν και θέσιν δυνατήν και θα είνε εντροπή σου, και τότες οι Έλληνες θα εγκαρδιωθούν και θα σε κυνηγούν πανταχού. Ταύτα σε συμβουλεύομεν και ημείς και κάμε ως γνωστικός το συμφέρον σου, έχομεν και γράμματα από την βουλήν και ερχιστράτηγον Θ. Κολοκοτρώνην, ότι εις πάσαν περίστασιν πολλήν βοήθειαν θα μας στείλουν, παλληκάρια και τροφάς, και ότι ή θα ελευθερωθώμεν τάχιστα ή θα αποθάνωμεν κατά τον Ιερόν όρκον τής πατρίδος μας.
Δαμασκηνός ο Ηγούμενος και συν οι εμοί παπάδες και καλόγηροι».
Τη 21 Ιουνίου 1827 Μεγασπήλαιον.

Το 1821 και οι πλαστογράφοι της Ιστορίας.(2)

 

Το 1821 και οι πλαστογράφοι της Ιστορίας.(2)

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

 

«Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες», λέει ὁ Σεφέρης

 

Έχουν  περάσει 200 χρόνια από τον μεγάλο ξεσηκωμό του Έθνους και  δεν υπάρχει ψυχή Ελληνική ,δεν υπάρχει σκέψη Ελληνική που να μην βλέπει το μεγάλο γεγονός ,σαν κάτι το απίστευτο που συνετελέσθη από ανθρώπους στην πλειοψηφία τους απαίδευτους μεν, αλλά με μεγάλο ανάστημα ,δύναμη ,αντοχή και πνοή, που είπαν όχι στην σκλαβιά τους. Έτσι ήρθε η Ανάσταση του Έθνους. Η Ανάσταση του Έθνους ήρθε με τους ποταμούς αιμάτων των Ελλήνων που πότισαν το δένδρο της Ελευθερίας δεν είναι προϊόν δωρεάς ή έξωθεν βοήθειας.

Οι αγωνιστές είναι τέκνα πρώτα  της ελευθερίας και μετά  των Ελλήνων.

Η Επανάσταση ήταν η μεγάλη εθνική ώρα, που ξέφυγε από τα συνήθη μέτρα και άλλαξε την γεωπολιτική πραγματικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και έφτιαξε μια καινούργια Ελλάδα. Στην συνθήκη του Λονδίνου στις 6 Ιουλίου 1827, οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), παρακινούμενες από την επιθυμία ενίσχυσης της επιρροής τους στα Βαλκάνια,(δηλαδή για δικούς τους γεωπολιτικούς λόγους), αποφάσισαν την ειρήνευση στην Ελλάδα προτείνοντας παράλληλα στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ την παραχώρηση ανεξαρτησίας στους Έλληνες, η οποία προέβλεπε αυτονομία της Ελλάδας με καταβολή φόρου στον Σουλτάνο. Ήταν μία απόφαση που άλλαξε ουσιαστικά τα δεδομένα του ελληνικού ζητήματος και οδήγησε τελικά στην ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Η επανάσταση ωστόσο δεν είχε ακόμη τελειώσει καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέρριψε τη Συνθήκη. Η οριστική ανεξαρτησία του νέου ελληνικού κράτους παγιώθηκε δυόμισι χρόνια αργότερα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 22ας Μαρτίου 1829 και επεξηγεί τους βασικούς όρους και στόχους του όσον αφορά το ζήτημα της Ελλάδας: Η Ελλάδα θα τελούσε υπό την επικυριαρχία της Υψηλής Πύλης προς την οποία θα κατέβαλλε ετήσιο φόρο 1.500.000 γρόσια. Τα σύνορα ορίζονταν στη γραμμή Αμβρακικού – Παγασητικού κόλπου, και προβλεπόταν η ύπαρξη χριστιανού κληρονομικού ηγεμόνα της Ελλάδας. Σ’ όλα τα επίσημα κείμενα της Ανεξαρτησίας δεν συμμετέχει με εκπρόσωπο της  η Ελλάς!!!Το ίδιο συνέβη με την Συνθήκη της ενώσεως των Επτανήσων. Η συνθήκη της 14ης Νοεμβρίου 1864 είχε ετοιμασθεί άνευ της συμμετοχής και σε άγνοια του Ιονίου Κοινοβουλίου και της Ελληνικής Κυβέρνησης. (Στις διαπραγματεύσεις συμμετείχαν οι Δυνάμεις της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Πρωσίας).

Το Ελληνικό Έθνος   γιόρτασε την εθνική του γιορτή  με  υπερηφάνεια και άφησε πίσω τους τους μόνιμους πλαστογράφους της Ιστορίας που θέλουν να το εμφανίζουν ότι  η νίκη για την Επανάσταση του  είναι προϊόν «δωρεάς» των Μεγάλων Δυνάμεων. Αν δεν υπήρχε Νεοελληνικός Διαφωτισμός, ο Ρήγας, ο Κοσμάς ο Αιτωλός,  ο Μεθόδιος Ανθρακίτης, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Ιώσηπος Μοισιόδαξ, ο Δημήτρης Καταρτζής-Φωτιάδης, ο Αδαμάντιος Κοραής ,O Ιωάννης Καποδίστριας ,δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για το Ελληνικό θαύμα.Αξίζει να θυμηθούμε το πνεύμα του 21  ,όπως ο μέγιστος αγωνιστής Μακρυγιάννης το καταγράφει: «..Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε τρώνε από ᾿μάς και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν κι᾿ όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν….Μια χούφτα απογόνοι εκεινών των παλαιών Ελλήνων χωρίς ντουφέκια και πολεμοφόδια και τ᾿ άλλα τ᾿ αναγκαία του πολέμου ξεσκεπάσαμεν την μάσκαρα του Γκραν Σινιόρε, του Σουλτάνου, οπού ᾿χε εις το πρόσωπόν του κ᾿ έσκιαζε εσέναν τον μεγάλον Ευρωπαίον. Και του πλέρωνες χαράτζι εσύ ο δυνατός, εσύ ο πλούσιος, εσύ ο φωτισμένος, και τον έλεγες Γκραν Σινιόρε, φοβώσουνε να τον ειπής Σουλτάνο. Όταν ο φτωχός ο Έλληνας τον καταπολέμησε ξυπόλυτος και γυμνός ..».

Αυτό είναι το μαγικό νόημα του 1821. Το ίδιο νόημα την ίδια ορμή έδωσαν οι Έλληνες σ’ όλους του αγώνες τους για την λευτεριά το 1912-1922,το 1940,στην Αντίσταση. Οι ξυπόλητοι ανέβηκαν στην Πίνδο και έσπασαν τα μούτρα στο φασισμό του Μουσολίνι, ανέβηκαν στα κακοτράχαλα βουνά  για κτυπήσουν τον ναζισμό  και με το αγώνα τους έχυσαν πολύ αίμα και έδωσαν ένα ακόμα μήνυμα ,ένα ακόμα τραγούδι στην ελευθερία. «Όσο το Έθνος να βρίσκεται σε κοινωνία οργανική με το Εικοσιένα, ενωτίζεται το πολύμορφο δίδαγμά του κι εμπνέεται από αυτό, τόσο πιο στερεή και αυθεντική θα γίνεται η καθημερινή του ζωή. Και όσο ο Έλληνας διδάσκεται από αυτό, τόσο πιο προσωπικός θα γίνεται ο βίος του, και τόσο πιο ατράνταχτος θα στέκεται μέσα στην ανεμοζάλη των καιρών.»[1]

Για να λάμψει αυτό το μέγα δίδαγμα και να ψυχώνει το Έθνος μας ο ιερός παλμός του Εικοσιένα.

Βέβαια το 21 βγαίνει έξω από κάθε σύγκριση, από κει ξεκίνησε το μεγάλο Ελληνικό παραμύθι για την λευτεριά που συνεχίζεται  με όλες του τις δυσκολίες μέχρι σήμερα.

Ο Ελληνισμός μπολιάστηκε τόσο δυνατά από το 21 που έχει την δύναμη και στα δύσκολα να επιβιώνει και να ανανεώνεται αλλά και τελικά να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή  σε μια εποχή συνεχούς ανασχηματισμού. Η ζωή των Ελλήνων ήταν σε μεγάλες περιόδους δύσκολη  και υλικά και πνευματικά, σήμερα βιώνουμε την μεγίστη δυσκολία  και σκληρά παλεύουμε ελπίζοντας για αύριο.

 Οι άνθρωποι σηκώνουν, άλλοι μεγάλους κι άλλοι μικρότερους, σταυρούς και πορεύονται το δικό τους δρόμο προς τον προσωπικό τους Γολγοθά.

Η Ελλάδα δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η παλιά δόξα, είναι η μαχητική διαδικασία της αιώνιας διαπάλης του Γολγοθά και της Ανάστασης. Της μάχης της λευτεριάς με την βία ,της κτηνωδίας της φτώχιας, με την υποδούλωση . Οι κίνδυνοι πού απειλούν σήμερα την Ελευθερία μας είναι πολύ μεγαλύτεροι από άλλοτε.  

Όμως πάντα νικητής με το πνεύμα του 21 ,είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ .

Αυτό είναι το πνεύμα της σύγχρονης Ελλάδας «  θαρσεῖτε, ἐγὼ τὸν κόσµον νενίκηκα, καὶ τοὺς δεσµίους ἐρρυσάµην» Ας οπλιστούμε με θάρρος αυτή τη δύσκολη εποχή, που μας βαραίνει ακόμη περισσότερο ο προσωπικός σταυρός μας. Γιατί ακολουθεί η Ανάσταση

 

 «Προσδοκώ μαζί σας, ότι οι σημερινές γενιές θα αναδειχθούμε ως ο νέος ισχυρός κρίκος στην συγκλονιστική αλυσίδα του Ελληνισμού που ξαπλώνεται πάνω σε τούτη τη γη αιώνες τώρα και την κάνει πιο όμορφη».                                                                                                      (Αντώνης Τρίτσης)

 

Ο ΝΕΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ :λοχίας Δημήτρη Ίτσιος

 Ο ΝΕΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ  1941.Η ιστορία του έφεδρου λοχία Δημήτρη Ίτσιου, ο οποίος ήταν επικεφαλής της αντίστασης στο πολυβολείο, Π8 στην Ομορφοπλαγιά του Μπέλες πάνω από το χωριό Άνω Πορρόια Σερρών.

Ο Ίτσιος, μαζί με πέντε φαντάρους, αποφάσισαν να πολεμήσουν μέχρι το τέλος, καθώς το συγκεκριμένο πολυβολείο κάλυπτε την υποχώρηση των Ελλήνων στρατιωτών και η αποστολή τους ήταν να αντέξουν όσο περισσότερο μπορούσαν, προκειμένου να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο.Στους Γερμανούς, είχε απομείνει μόνο μία λύση για να τους αφοπλίσουν: Να πάνε οι ίδιοι και να πάρουν τα όπλα τους.Ο Ίτσιος άντεξε, παραμένοντας στη θέση του, μέχρι να τελειώσουν τα πυρομαχικά. Περίπου 33.000 σφαίρες στοίχισαν τη ζωή σε 232 Γερμανούς, μεταξύ των οποίων και ενός συνταγματάρχη που τέθηκε επικεφαλής της επίθεσης. Ο Έμπελινγκ και οι στρατιώτες του έπεσαν νεκροί σοκάροντας τους υπόλοιπους Γερμανούς.Ο αριθμός ήταν ασύλληπτος, ως αποτέλεσμα αντίστασης έξι ατόμων, καθώς σύμφωνα με σχετικές έρευνες, τόσους σκότωσε ολόκληρος ο στρατός της Γιουγκοσλαβίας στη διάρκεια της γερμανικής εισβολής τον Απρίλιο 1941.Ο Ίτσιος έχει εντολή να υποχωρήσει, αφού κερδίσει τον απαιτούμενο χρόνο, ωστόσο οι Γερμανοί κατάφεραν να τον εγκλωβίσουν.

Ο έφεδρος λοχίας, αντιλαμβανόμενος τη δυσκολία της κατάστασης, έδωσε την εντολή στους στρατιώτες να φύγουν και να τον αφήσουν μόνο του να συνεχίσει την αντίσταση.

Μην έχοντας στη διάθεσή τους άλλες σφαίρες, αναγκαστικά παραδόθηκαν. Οι Γερμανοί διστακτικά και με χίλιες προφυλάξεις τους πλησίασαν και ο επικεφαλής τους άνοιξε διάλογο με τον λοχία.Οι φαντάροι υπάκουσαν εκτός από δύο άνδρες, που κατάγονταν από το διπλανό χωριό. Οι τρεις άνδρες έμειναν για να πεθάνουν αγωνιζόμενοι. Κατορθώνοντας το… ακατόρθωτο, τους νίκησε τελικά το αναπόφευκτο. Δεν τους εξόντωσαν ούτε οι βολές των Στούκας, ούτε το πυροβολικό των Γερμανών, ούτε οι επιθέσεις των επίλεκτων χερσαίων δυνάμεων της Βέρμαχτ, αλλά η εξάντληση των πυρομαχικών τους.

Ο διάλογος έφτασε στις ημέρες μας με διάφορες παραλλαγές, ωστόσο το πνεύμα είναι πάντα ίδιο.

Ο Στρατηγός Σόρνερ

- Στρατηγός Σόρνερ: Που είναι ο αξιωματικός σου;

- Λοχίας Ίτσιος: Δεν υπάρχει, εγώ είμαι επικεφαλής.

- Στρατηγός Σόρνερ: Εσύ;

- Λοχίας Ίτσιος: Ναι!

- Στρατηγός Σόρνερ: Συγχαρητήρια, με την αντίσταση σου ζωντάνεψες το πνεύμα των προγόνων σου.

- Λοχίας Ίτσιος: Έκανα το καθήκον μου.

- Στρατηγός Σόρνερ: Τώρα θα πρέπει να κάνω και εγώ το δικό μου. Μου στοίχισες πάνω από διακόσιους άνδρες.

Μετά από αυτό, ο Σόρνερ έδωσε εντολή παρουσίασης όπλων σε μια διμοιρία Γερμανών στρατιωτών προς τιμήν του Ίτσιου, και αμέσως μετά έδωσε διαταγή να εκτελεστεί ο Ίτσιος, κατά παράβαση της συνθήκης της Γενεύης. Άφησε ελεύθερους ωστόσο τους δύο στρατιώτες που ήταν μαζί του.

Πρόκειται για το πρώτο έγκλημα πολέμου των Γερμανών στην Ελλάδα.

Το 1821 και οι πλαστογράφοι της Ιστορίας.(1)

 

Το 1821 και οι πλαστογράφοι της Ιστορίας.(1)

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

Οι νόμοι οι Ιστορικοί και οι φυσικοί τηρούν κάποιαν αναλογία στην πλοκή των αίτιων και των αποτελεσμάτων. Στην εθνική μας όμως Ιστορία χάνεται η αλληλουχία τής αναλογίας αυτής. Έτσι αναγκάζεται και ο πιο ρεαλιστής Ιστορικός να παραδεχθεί, ότι παράλληλα στους φυσικούς και Ιστορικούς νόμους κινούνται κάποιοι άλλοι νόμοι, μυστηριώδεις και ανεξήγητοι με τ’ ανθρώπινα κριτήρια, άλλα ερμηνευτοί με τα θεία. Είναι θαύματα. Από τέτοια Ιστορικά θαύματα είναι κατάσπαρτη ή Εθνική μας  Ιστορία.

Ναι θαύματα.

Στις 14 Δεκεμβρίου 1822 η Ιερή Συμμαχία καταδίκασε την ελληνική επανάσταση θεωρώντας τη διακήρυξή της «αυθάδη και αδεξία».... Με τον όρο “Ιερά Συμμαχία” της Ευρώπης προσδιορίζεται η -μυστική αρχικά- τριμερής συνθήκη που συνάφθηκε μεταξύ των Αυτοκρατόρων της Ρωσίας, της Αυστρίας και του Βασιλέα της Πρωσσίας την οποία συνομολόγησαν και υπέγραψαν αυτοπροσώπως, στο Παρίσι στις 26 Σεπτεμβρίου του 1815.Κύριος στόχος – σκοπός της συνθήκης αυτής ήταν η αντίδραση των Αυτοκρατόρων κατά των φιλελεύθερων τάσεων που είχαν ήδη αρχίσει να εκδηλώνονται στην Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση το 1789. Ψυχή και ιθύνων νους της διατήρησης της έγινε ο Αυστριακός Καγκελάριος Κλέμενς φον Μέττερνιχ. (Η Ιστορία επαναλαμβάνεται…)

Η ελευθερία των Ελλήνων λοιπόν δεν κερδήθηκε ούτε δωρήθηκε, όπως πολλοί πιστεύουν και διαδίδουν πλαστογραφώντας την ιστορία, στα σαλόνια της ευρωπαϊκής διπλωματίας, αλλά στα πεδία των μαχών. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει το Ναυαρίνο (Η ναυμαχία στο Ναυαρίνου έγινε στις 20 Οκτωβρίου του 1827) αν δεν είχε προηγηθεί ο αιματηρός και άνισος αγώνας.   

Η μάχη της Αλαμάνας (23 Απριλίου 1821). Η υπέρτατη θυσία του Αθανάσιου Διάκου: «Σκυλιά, κι αν με σουβλίσετε ένας γραικός  εχάθη». Η μάχη στο χάνι της Γραβιάς, μια ανέλπιστη ελληνική νίκη. Στις 8 Μαΐου 1821, σε ένα μικρό πλινθόκτιστο κτίσμα της Γραβιάς Φωκίδας, το θρυλικό Χάνι της Γραβιάς,  όπου οι Έλληνες, με επικεφαλής τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, έγραψαν σελίδες ηρωισμού και δόξας, επιτυγχάνοντας την πρώτη ουσιαστική νίκη τους επί των τουρκικών δυνάμεων, ακολούθησε η μάχη του Βαλτετσίου (12-13 Μαΐου 1821),η καταστροφή του χωριού Λάλα (14 Ιουνίου 1821) με πρωταγωνιστές τους Επτανήσιους μαχητές, ακολούθησε η μάχη του Δραγατσανίου (7 Ιουνίου 1821), η θυσία του Ιερού Λόχου και το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης στη Μολδοβλαχία, η άλωση της Τριπολιτσάς (18 Μαΐου - 26 Σεπτεμβρίου 1821),η μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου 1822). Η μεγαλύτερη νίκη της Επανάστασης, η  μάχη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822). Ακολούθησε  το  Μανιάκι (Μάιος 1825) που ο Παπαφλέσσας έπεσε σαν άλλος Λεωνίδας, έγραφε πριν την μάχη «..Ἐγω άπαξ ωρκίσθην να χύσω τὸ αίμα μου εις την ανάγκην της πατρίδoς, καὶ αυτή είναι ἡ ώρα. Εύχομαι δὲ εις τὸν Θεόν πρώτη μπάλα τού Ἰμβραὴμ να με πάρει εις το κεφάλι, διότι σάς γράφω να ταχύνετε τον  ερχομον  σας καὶ σεις μου γράφετε κoυρoυφέξαλα…». Δεν ήταν τυχαία ηρωικότερη  ιερή στιγμή του Αγώνα η τελευταία πολιορκία και η έξοδος του Μεσολογγίου (15 Απριλίου 1825 - 10 Απριλίου 1826).

Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η φλόγα της, όμως, παρέμεινε άσβεστη, καθώς η ήττα μετατράπηκε σε νίκη. Ένα νέο κύμα φιλελληνισμού αναδύθηκε. Πολλά έργα, ζωγραφικά, λογοτεχνικά και άλλα, απαθανάτισαν τη θυσία των Μεσολογγιτών. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την ημιτελή ποιητική του σύνθεση «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», με τους γνωστούς στίχους από το Σχεδίασμα Β':  Το Ελληνικό  αίμα που χύθηκε σ’ όλη τη διάρκεια της Εθνεγερσίας έφερε την ποθητή λευτεριά, το «Ολοκαύτωμα του Μεσολογγίου» υπήρξε το μήνυμα σ’ ΄όλο τον κόσμο πως οι Έλληνες πρέπει να λευτερωθούν. Η Επανάσταση κινδύνεψε εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού, του εθνικού ελαττώματος μας διαχρονικά.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στην Πνύκα στις 7 Οκτωβρίου 1838 μίλησε για το πνεύμα του Αγώνα: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση… «Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος.»

Ό δε διεθνής Ιστοριογράφος Πρόκες Οστον , αυστριακός συγγραφεύς και γράφει : «'Αλλά μία αόρατος και μυστηριώδης δύναμις ανέτρεψε πάντας τούς ανθρωπίνους υπολογισμούς και ή 'Ελλάς εσώθη, ή Ελλάς Ανέστη».

Και είναι Θαύμα, όταν οι ολίγοι νικούν τούς πολλούς, ο! άοπλοι τούς ενόπλους, οι αδύνατοι τούς ισχυρούς, οι ασύντακτοι τούς συντεταγμένους, και το θαύμα, έτσι και το λαϊκό τραγούδι «..κ' ένα μικρό κλεφτόπουλο δε θε να προσκυνήσει. Το πλάγι-πλάγι πήγαινε, τον ταμπουρά λαλούσε.- Εγώ ραγιάς δε γένομαι, Τούρκους δεν προσκυνάω..»

Υγ Ο εορτασμός, που λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών τις οποίες επιβάλλει η πανδημία είχε περιορισμούς, αλλά δεν στερήθηκε της λαμπρότητας που απαιτεί η επέτειος για τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Ακούστηκαν πολλά για την Επέτειο .Ας ακούσουμε τον ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ: «Δια τούτο θέλησε ο Θεός ο δίκιος κι᾿ ανάστησε και τους απογόνους τους, οπού ήταν χαμένη τόσους αιώνες η πατρίδα τους, Και δια να θυμώνται πίστη, ο Θεός ο αληθινός τους ανάστησε ξυπόλυτους γυμνούς, νηστικούς, δεμένα τα ντουφέκια τους με σκοινιά, τα καλά τους τα σύναζε ο Τούρκος κάθε καιρόν οι περισσότεροι πολεμούσαν με τα ξύλα και χωρίς τ᾿ αναγκαία οι Τούρκοι ήταν πλήθος και γυμνασμένοι οι δυστυχείς Έλληνες ολίγοι κι᾿ αγύμναστοι νίκησαν τον δικόνε μας τον σύντροφον, τον Γκραν Σινιόρε.Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίγοι τους δυστυχείς Έλληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφόδιαζαν τα κάστρα των Τούρκων τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα δια να μην υπάρξουν. Η Αγγλία τους θέλει να τους κάμη Άγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική, καθώς οι Μαλτέζοι ξυπόλυτους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρούσσοι Ρούσσους κι᾿ ο Μετερνίκ της Αούστριας Αουστριακούς κι᾿ όποιος τους φάγη από τους τέσσερους. Και τους λευτερώνουν χερότερα κι᾿ από τους Τούρκους»

1/4/2021